|
درود
همیشه فکر می کردم آدمی هستم که منطق را بر زندگیم حاکم کرده ام ولی با پیشامدهائی که این اواخر برایم افتاد، دارم به این نتیجه میرسم که منطق را هم میتوان تفسیر به رأی کرد و شاید بتوان گفت که برای انجام کارهای غیر منطقی هم میتوان منطق تراشی کرد. این همان استیلای دل بر عقل است. بدرود + نوشته شده توسط پویش در دوشنبه هفتم دی 1388 و ساعت
11:7 |
درود
بی مقدمه میرم سر اصل مطلب (شعری که الساعه سرودم):
نشید از ورای مرز رؤیا بانگ عشق آید به گوش. کیست این مهمان دل؟ از چه رو با ساکنان قریه غربت، سرود دوستی سر داده است؟
بسته بودم راه دل را بر تمام رهزنان از کجا وارد شد این آشوب شیرین خیال؟ بند بندم را گسست، وه که سوگندم شکست. خرقه زهدم درید، دست و پایم را ببست .
خنده بر لب، دست زد بر قفل دل، سحر لبخندش ز هم بگسست قفل. جای در ویرانه پیدا کرد و گفت: گنجم و این جایگه جای من است. مامن روزان و شبهای من است.
خانه بر مهمان دل پاینده باد، در دل من یاد عشقش زنده باد. بدرود
+ نوشته شده توسط پویش در چهارشنبه بیست و پنجم آذر 1388 و ساعت
10:34 |
درود
چندی قبل (آبان ماه) سرودن شعری را شروع کردم که ناتمام ماند و قرار شد که ادامه اش را بعداً بسرایم. این هم ادامه اش، البتّه از اوّلش: کوه و خاک یکی باید بگوید کوه را: کای مغرور، کای سرکش، بقای تو به دشتِ باز پیوسته است. اگر لرزد ز خشم این دشت، اگر خیزش برارد خاک سبز این کهن سامان، به کوته لحظه ای، در یک درنگ کمتر از آهی، برارد گرد از قلّه. به هم ریزد غرور کاذبت را نرمی خاکش.
یکی باید بگوید کوه را: ای مغرور، ای سرکش، تو آیا هیچ میدانی ز دیروزت؟ تو آیا هیچ میدانی که روزی روزگاری، خاک سبز این کهن سامان، به دامان پرورانیدست، بسی کوه بلند و قلّه های سربلندی، که در پیش شکوه و هیبت آنان، تو بیش از تپّه و تل نیستی؟
کجا رفتند آیا آن چکاد و قلّه های برفگیر؟ کجا هشتند سر بر بستر خاک؟
بلی، با خاک پیوستند. با خاک.
به اصل خویشتن برگرد ای مغرور. به نخوت خلق را ننگر. که در دریای بی سامان مردم، نئی رود و نئی جوی و نئی قطره.
در این دریای بی سامان، و در این دشت بی پایان، چه بسیارند آنانی که خوش نامند و با ناز و شکوه، آرام خوابیدند. چه بسیارند آنانی که بی نامند. چه بسیارند آنانی که بد نامند . بترس از آن که در خاکت سپارند. و نامت را به بدنامی بیارند.
دو مرگ است هر کسی را درجهان: یک بار در مردن ، و تن را در دل سنگین و سرد خاک بنهادن، که مرگ جاودانی نیست. ولی آن مرگ دوّم مرگ جاوید است، مرگ نام و یاد . بترس از مرگ دوّم. مرگ نام از مرگ جان سنگین تر است. بدرود + نوشته شده توسط پویش در سه شنبه بیست و چهارم آذر 1388 و ساعت
10:21 |
درود
امروز با یکی از فوتبالیستهای موفّق نسل ۱۹۹۸ حرف میزدم. آن قدر از شنیدن سخنان و آشنائی با ایده هایش شاد شدم که در گمان نمیگنجد. اگر یک در صد از ورزشکاران ما چنین دیدگاه هائی داشته باشند و اندیشه اجتماعی آنان تا این میزان پیشرفته و خردمندانه باشد، به جرأت میتوانم بگویم که جامعه ما (نه حکومت ما) در پرورش نسل نواندیش ورزشکارانش سربلند بوده است. این مرد آن چنان منطقی و خوش فکر به تحلیل قضایا می پرداخت که برای لحظاتی فراموش کردم که او همان چپ پای دوست داشتنی سرخپوش سالهای نزدیک تیم ملّی و اشتورم گراتس اتریش است. مهرداد میناوند با فروتنی قابل ستایش و در حالی که گذشته اش را فراموش نکرده و روزهای سختش را همیشه به یاد می آورد، از دردهای امروز با ما گفت و از دلشوره هایش در باره فرداها. مهردادِ امروز برای من از مهردادِ دیروز قهرمان تر و دوست داشتنی تر است. بدرود + نوشته شده توسط پویش در شنبه بیست و یکم آذر 1388 و ساعت
22:27 |
درود
یکی باید بگوید کوه را: کای مغرور، کای سرکش، بقای تو به دشتِ باز پیوسته است. اگر لرزد ز خشم این دشت، اگر خیزش برارد خاک سبز این کهن سامان، به کوته لحظه ای در یک درنگ کمتر از آهی، برارد گرد از قلّه، به هم ریزد غرور کاذبت را نرمی خاکش. . . . ادامه اش را بعداً می سرایم. بدرود + نوشته شده توسط پویش در دوشنبه بیست و پنجم آبان 1388 و ساعت
18:19 |
درود
این روزها خلقم تنگه. همکارا میگن:"چه مرگته؟ مثل صبح شنبه شدی؟" راستش رو بخواین خودم هم نمیدونم. ولی دلم همدل میخواد. زبانم گوش میخواد. چشمم واسه زیبائی دو دو میزنه و پاهام هوای ناکجا آباد دارن. دستم اصلاً به کار نمیره. حواسم اونجائی که باید باشه، نیس. شاید هم اونجائی که باید باشه، هس. حوصله منطق رو ندارم. فلسفه ذاتاً مزخرفه. هر چی که نویسنده ها سعی میکنن به نام پند تاریخ به خورد خلق الله بدن، چیزی جز یه مشت آشغال زراندود به نظرم نمیرسه. هوای دیکتاتوری ولنگار به سرم زده . دوس دارم اونقد دنیا را خلاصه کنم که چیزی بیشتر از تنگ خلقی من توش جا نشه. به گمونم همون عنکبوت مسخ کافکا شدم. دنیا رو فقط با شاخکهام و همونجوری که خودم میخوام حس میکنم. کفتار سیری هستم که از کنار متعفن ترین لاشه ها هم بی خیال رد میشم. آخه هیچی اینجا ارزش کنجکاو شدن رو نداره. یکی نمیگه مردک یه نیگا به شناسنامت بنداز بعد برو فوتبال بازی کن. خیر سرت به اندازه ده تا فرش ۲۴ متری کاشونی ادعا داری اونوقت نمیدونی که بعد از فوتبال نباید کولر ماشین رو روشن کنی؟ آخرش قولنج میکنی و میشینی اراجیف مینویسی. که چی..؟؟؟؟ بدرود + نوشته شده توسط پویش در جمعه بیست و دوم آبان 1388 و ساعت
11:18 |
درود
از سر درد گفتن و از درد بیقراری نوشتن همیشه برایم آرامبخش بوده است. گاهی دلم میخواهد یکبار همه چیز را در مکانی که همگان بی زور باشند و شنوا و مجبور به راستگوئی ، فریاد بکشم و پرده درانه آنچنان داد بزنم که مو بر اندام غش داران راست گردد. دلم میخواهد محک خوب و بد باشم و کارنامه اعمال مردمان را به محکمه وجدان انسانهائی بسپارم که آزاد اندیش ترین داوران دادگاه ابدیّت باشند. ای کاش میشد خدا را آنگونه تعریف کرد که پوشاننده عیوب نباشد و هیچکس را توان پنهانکاری ندهد. اصلاً چرا خدا اجازه میدهد که مردم آنی باشند که آن نیستند؟ میدونید چیه؟!؟! این خدا با این مردم برنیاید. خدا باید خودش را فرمت کند و ذهن کابرانش را نیز. باید پسوردی داشته باشه که هیچ آخوند کامپیوتر سازی نتونه قفلش رو بشکنه و هیچ حوزه علمیه ای نتونه دسترسی به فایلهای اطلاعاتی اون رو خصوصی کنه و .. بابا اینجوری خیلی طول میکشه. بذار دو کلمه بگم و خلاص... بهتره خدا رو من تعریف کنم. نه. بهتره من خدا بشم. حالا درست شد. آخیش راحت شدم. + نوشته شده توسط پویش در پنجشنبه چهاردهم آبان 1388 و ساعت
9:30 |
درود
من که دل را به ره دوست نهادم. رهِ پر رهزنِ عشق. رهِ پروا، رهِ بیم. چه خیال است مرا، از همهمه گنگ کسانی که ملامت گویند. عقل کج فهم و دل عاقلشان، نشناسد ره راست، نرود بر ره عشق. من ره خویش روم. که سر انجام خوش مجنون است. بدرود
+ نوشته شده توسط پویش در سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388 و ساعت
8:39 |
درود
گاهی میشود که دلم هوای نوشتن میکند. بدون هیچ ذهنیّتی و بدون آن که موضوعی برای نوشتن باشد. فقط نوشتن برای نوشتن. و چه شیرین است این هوس! هر گاه که اینگونه میشوم خودم را خوابیده به پشت در غروب مهتابی دریا حس میکنم. فارغ از زمان و بریده از مردمان. ارضای این خواهش گاهی به کوتاه نوشته ای ممکن میشود ولی امان از روزی که قلم سرحال باشد و مثل تریاکیهای نشئه شده فک بجنباند. آن وقت فقط یک چیز است که میتواند جلودارش باشد. تــــرس!!! آه که چقدر از این واژه بیزارم. دلم میخواست بیابانی میجستم و همه ترسهایم را در آن فریاد میزدم تا یکبار برای همیشه از بند این دیو آزادی خوار رها گردم. ولی نه. یک چیز دیگر هم ترمز قلم میشود. گاهی نوشتن در باره برخی چیزها را دون شان میدانم و غرور و شاید شرم مانع نوشتن میشود. خلاصه این هم آتشی است که گاهی در نیستان قلم میافتد. زنده یاد منوچهر آتشی میگفت: " می آشفتم شکرخواب ریاورزان بی غم را اگر شــرم و غــرورم رخصت فریاد می دادند " سخن دراز شد. بگذریم. بدرود
+ نوشته شده توسط پویش در چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388 و ساعت
11:14 |
درود
این روزها صحبت از نامه سرگشاده عبدالکریم سروش به رهبر جمهوری اسلامی در افواه عام است. من هم که همیشه به دنبال فرصتی بودم تا عقده چندین ساله مانده در دل را بر سر آقای سروش فریاد بزنم ، از این فرصت سود میبرم و میگویم: آقای سروشُ اگر شما امروز از به قول خودتان "استبداد دینی" مینالید لطفاً یقه آقا را نگیرید و ریشه آن را در کارهای سی ساله خویش و تئوریهای عالمانه خود در دانشگاه های کشور جستجو کنید. بدرود + نوشته شده توسط پویش در شنبه بیست و یکم شهریور 1388 و ساعت
18:9 |
|
|
